Dino Crisis

Ο κλώνος του Resident Evil είδε για πρώτη φορά το φως της ημέρας στο PlayStation της Sony στις 29 Οκτωβρίου 1999 και ήταν έτη φωτός μακριά από τους τίτλους που ήθελε να ασχοληθεί ο μέσος PC gamer εκείνη την εποχή. Η φράση "εκτός τόπου και χρόνου" μπορεί να επινοήθηκε για τέτοιες περιπτώσεις. Το Dino Crisis όμως δεν είναι κακό και παρόλο που διαθέτει μερικά χτυπητά λάθη, αυτά τα μειονεκτήματα συχνά καλύπτονται από ένα ελκυστικό σενάριο και ρυθμό που θυμίζει B-movie. Mε αφορμή το χαμό που επικρατεί στο internet με μια ομάδα προγραμματιστών που προσπαθούν να το κάνουν remake -γιατί η Capcom σκέφτεται μόνο τρόπους για να φάει τα χρήματά μας- είπα να κάνω ένα retrospective review για το θρυλικό και ταυτόχρονα cult τίτλο.

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν τελευταία στη μυστική στρατιωτική βάση στο νησί Ibis και κυκλοφορούν έντονες φήμες ότι ο υποτιθέμενα νεκρός επιστήμονας Edwark Kirk είναι επικεφαλής ενός περίεργου πειράματος που έχει να κάνει με μια νέα επαναστατική τεχνολογία ενέργειας. Έτσι, μια ομάδα ειδικών πρακτόρων διεισδύει στις εγκαταστάσεις του νησιού και εσείς έχετε στον έλεγχό σας τη Regina, το πιο hot μέλος της ομάδας. Όπως είναι αναμενόμενο σε τίτλους αυτού του είδους κάτι έχει πάει στραβά και τα πράγματα δεν εξελίσσονται σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο της ομάδας. Ο πράκτορας τηλεπικοινωνιών εξαφανίζεται και σας αφήνει αποκομμένους από τον υπόλοιπο κόσμο, καθώς διάφορα ερπετά που τον έσκασαν μάλλον από το Jurassic Park έκαναν ένα μακάβριο τσιμπούσι/πάρτι στη βάση και καταβρόχθισαν ό,τι είχε σφυγμό. Τώρα, σαν Regina πρέπει να ανακαλύψετε τι έχει συμβεί, να εντοπίσετε αυτόν τον μυστηριώδη Kirk και να βγείτε ζωντανοί. Pop corn και αναψυκτικό κανείς; 

Οκ, για μερικούς εκεί έξω αυτά ακούγονται (βασικά διαβάζονται) αρκετά κωμικοτραγικά αλλά μέσα στο περιορισμένο περιεχόμενο του Dino Crisis είναι πειστικά. Η αίσθηση της απομόνωσης καθώς σέρνεστε από ερημωμένους διαδρόμους σε κατεστραμμένα γραφεία φτιάχνει μια τρομακτική ατμόσφαιρα με τον ήχο να προσθέτει extra πόντους στη γενική αίσθηση αναστάτωσης και ανησυχίας. Ο σταθερός παφλασμός των κυμάτων στην κοντινή ακρογιαλιά όταν βρίσκεστε στην πίσω αυλή της βάσης θα σας κάνει σίγουρα να νιώσετε άβολα και όταν βρεθείτε μέσα, ο συνδυασμός του ανατριχιαστικού soundtrack με την απόλυτη ησυχία καθώς και ο αναπάντεχος ήχος ενός ξυσίματος κάποιου ουκ ολίγου μικρού νυχιού στο σκοτάδι θα καταφέρει να σας βάλει στο mood.

Δια χειρός Shinji Mikami, οι κατάλληλες συνθήκες για ένα survival-horror τίτλο είναι αξεπέραστες. Υπάρχει μια ατμόσφαιρα με το κουτάλι. Μπορεί να πολεμήσετε με κάποιους δεινόσαυρους εκτός οθόνης μερικές φορές, αλλά μερικές δραματικές πινελιές όπως η θρυλική σκηνή με τον T-Rex που σπάει με το κεφάλι του ένα παράθυρο καθώς και κάποιες πιο έμμεσες εκφράσεις, όπως ένας διάδρομος που τον λούζει το σεληνόφως, κάνουν τις fixed γωνίες υποφερτές για τους casual gamers. Σίγουρα, υπάρχουν και κάποια άλλα προβλήματα τα οποία σίγουρα δεν γίνεται να αγνοηθούν.

Παρόλο που το σενάριο ωθεί τη Regina να προχωράει μέσα από επιδέξια τοποθετημένες μάχες και γρίφους, κανένα από αυτά τα δυο στοιχεία δεν είναι το ίδιο ικανοποιητικό όπως αυτά της σειράς Residen Evil. Για να αφανίσετε μια για πάντα όλους αυτούς τους κομψόγναθους και πτεροδάκτυλους, αρκεί να πατάτε βασικά πλήκτρα ενώ οι γρίφοι είναι απλά χάσιμο χρόνου για κάποιον που ξέρει την απάντηση στην ερώτηση "Αν το αυτοκίνητο πιάνει τα 80km/h πόση ώρα χρειάζεται για να φτάσει στα 80km". Όλα αυτά συνήθως ταιριάζουν με τη λογική του Dino Crisis αν και μερικές φορές θα αναρωτηθείτε με το πόσο γελοίο είναι να χρησιμοποιείτε χρωματιστά τουβλάκια για να ευθυγραμμιστούν κάποιοι σωλήνες και ένα σύστημα με keycard που σας λέει πως να σπάσετε τον κώδικά του! Οκιντοκι;! Μυστική βάση με δεινόσαυρους και περίεργα πειράματα αλλά ο μικρός Γιαννάκης που μόλις έμαθε να μιλάει μπήκε μέσα ανενόχλητος...

Στον οπτικό τομέα, η διαφορά από PlayStation σε PC και Dreamcast είναι ελάχιστη με τη μοναδική εμφανή διαφορά στο γεγονός ότι δεν υπάρχει καθόλου pixel-ιασμα στα δυο τελευταία λόγω ιπποδύναμης. Οι χαρακτήρες είναι όμορφα σχεδιασμένοι (για την εποχή) και τα cut-scenes αξιόλογα παρόλο που δεν υπάρχει lip-sync. Τα FMV είναι πανέμορφα και σίγουρα κλέβουν την παράσταση από το πρώτο εισαγωγικό βίντεο. Το κείμενο που εμφανίζεται στο κάτω μέρος της οθόνης μερικές φορές δεν μπορεί να διαβαστεί και τυχαίνει στην οθόνη του χάρτη να είναι κάπως ακαταλαβίστικη που το "S" που υποδεικνύει τα save spots να φαίνεται απλά σαν δυο pixels. Αυτό σίγουρα αποτελεί πρόβλημα ειδικά σε ένα τίτλο αυτού του είδους όπου μπορείτε να σώσετε την πρόοδο σας σε συγκεκριμένα σημεία. Ο χειρισμός δεν είναι καθόλου περίπλοκος καθώς όλες οι κινήσεις πραγματοποιούνται εύκολα με το μόνο μικρό μειονέκτημα ότι από αλλαγή σε αλλαγή των προκαθορισμένων προοπτικών της κάμερας μπορεί να χορέψετε λίγο σαν τον αξέχαστο Michael Jackson.

 In conclusion, το Dino Crisis είναι σίγουρα ένας τίτλος που θα σας χαρίσει μια πολύ καλή εμπειρία η οποία είναι αρκετά εθιστική και αποτελεί ουσιαστικά μια από τις καλύτερες εμφανίσεις δεινοσαύρων στις οθόνες μας.

Το Dino Crisis αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Capcom αρχικά στο PlayStation το 1999 και αργότερα, το 2000 στο Dreamcast και στα PC.

Constantine

Μιας και ο Keanu Reeves είναι της μόδας, θυμήθηκα το Constantine, το videogame που βασίζεται στην ομώνυμη ταινία.

Ο παράδεισος, αν και ασφαλής και χωρίς βασανιστήρια, φαντάζει κάπως... βαρετός. Από την άλλη η κόλαση πονάει αλλά τελικά αποδεικνύεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Ο John Constantine ξέρει πολύ καλά που θέλει να πάει και ο προορισμός του δεν είναι ο διάολος. Άλλωστε έχει ξαναπεράσει από κει.

Ο καθένας σας γεννιέται με κάποιο ταλέντο, από το να γυρίζει τη γλώσσα του ανάποδα μέχρι το να δένει τα κορδόνια του με το ένα χέρι... Το ταλέντο του Constantine είναι ότι μπορεί να βλέπει τους σκοτεινούς δαίμονες που ακροβατούν μεταξύ κόλασης και παραδείσου. Το αποτέλεσμα είναι ότι θέλει πάση θυσία να αποφύγει την κολασμένη πλευρά της μεταθανάτιας ζωής. Δυστυχώς είναι λίγο ευέξαπτος και από τη μια θέλει τον παράδεισο αλλά από την άλλη δεν είναι διατεθειμένος να καλοπιάσει το Θεό για να εξασφαλίσει μια θέση. Η θέα δαιμόνων μπορεί να κλονίσει την πίστη για ένα φιλεύσπλαχνο Υπέρτατο Ον, όμως υπάρχει και το μικροπρόβλημα του προχωρημένου καρκίνου των πνευμόνων... Ο Constantine είναι μανιώδης καπνιστής, αλλά η τύχη φαίνεται ότι του γύρισε την πλάτη.

Κερδίζοντας το ψωμί του ως υπερφυσικός detective, ο Constantine προσεγγίζεται από μια αστυνομικίνα που του ζητάει να ερευνήσει την αυτοκτονία της αδερφής της. Προσθέστε σ'αυτό και την κόλαση και ιδού, χαμός.

Η δράση του Constantine θυμίζει αυτή του Max Payne, με τρέξιμο και πυροβολισμούς. Για τους αυτόχθονες της κολάσεως θα χρειαστείτε ένα μεγαλύτερο οπλοστάσιο. Εδώ θα σας βοηθήσει ο Beeman, ένα τυπάκι οπλισμένο σαν αστακός με gadgets που εξολοθρεύουν δαίμονες. Χάρη σ'αυτόν, ο Constantine θα συγκεντρώσει μια σειρά όπλων κατά τη διάρκεια του gameplay, καθένα από τα οποία καταμαρτυρεί μια χαλαρή εκπροσώπηση του θρησκευτικού σας δόγματος... Πρώτα έχετε την κατάρα των Μαγισσών (Witchers Curse), που μοιάζει με handgun, ενώ υπάρχει και ο Σταυρωτής (Crucifier). Αυτό μοιάζει με αυτόματο, αλλά αυτόματο που εκτοξεύει καρφιά από τα σώματα μαρτύρων! Holy shit! Για να κλείσουμε τριάδα, θα αναφέρω και την "Ιερή καραμπίνα"! Δεν είναι απλή καραμπίνα, αλλά ένα όπλο που ρίχνει πυρά στο σχήμα του σταυρού. Δηλαδή κάθε φορά που πυροβολείτε λέτε και "Καλό Πάσχα";!

Υπάρχουν και πιο κλασσικά όπλα που έχετε συναντήσει στο παρελθόν σε παρόμοιους τίτλους αλλά μη ξεχνάτε ότι ο Constantine έχει και υπερφυσικές ικανότητες. Αυτές θα σας φανούν αρκετά χρήσιμες καθώς για να εξοντώσετε κάποιον δαίμονα δεν χρειάζεται πάντα ΜΠΟΥΜ ΜΠΟΥΜ αλλά μια άλλη διαφορετική χριστιανική αντιμετώπιση. Κάποιοι δαίμονες καταλαμβάνουν τα σώματα των ανθρώπων και θα πρέπει να τους εξορκίσετε. "The power of Christ compells you!" και τα συναφή δηλαδή. Για να πετύχετε τα ξόρκια σας πρέπει να ολοκληρώσετε με επιτυχία τα γνωστά και μη εξαιρετέα QTE's και να το καταφέρετε θα νιώσετε σαν παπάς...

Το Constantine είναι σε μεγάλο βαθμό το game της ταινίας, με cut-scenes που την ακολουθούν πιστά και με πολύ καλή αφήγηση (όχι από τον Keanu, ευτυχώς) που πετυχαίνει να μπάσει τον gamer στο story. Όπως και η ταινία, σε κάποιες φάσεις η εμπειρία γίνεται παθητική. Πολλές ενέργειες είναι αυτόματες π.χ. άλματα, σκαρφάλωμα και σκύψιμο. Η απόπειρα να δοθεί στο τίτλο μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα, το κάνει ακόμα πιο γραμμικό. Για να είμαι ειλικρινής, σαν σύνολο το Constantine πάσχει από τo movie-to-game-syndrome. Υπάρχουν έντονες κάποιες προχειρότητες και προβλήματα όπως σε ένα διάδρομο όπου οι "σωστές" πόρτες ανοίγουν αυτόματα ή όταν κλείνεστε σε μια γωνία, υπάρχει μια ενοχλητική τάση να γίνεται zoom σε 1st person. Αυτό μάλιστα είναι αρκετά ενοχλητικό καθώς ο λόγος για τον οποίο βρίσκεστε εκεί είναι επειδή σας έχουν στριμώξει! Άρα, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεστε εκείνη τη στιγμή είναι να μειωθεί η ορατότητά σας!

Πέρα απ'όλα αυτά, το Constantine δεν είναι άσχημο. Τα όπλα είναι αρκετά έως πολύ καλά, ενώ η θέα ενός δαίμονα να τινάζεται στον αέρα από μια ριπή σε σχήμα σταυρού ή από "ιερά καρφιά" κάνει τη διαφορά. Τα ξόρκια θα σας φτιάξουν και δένουν ωραία με το πιστολίδι, ειδικά όταν μέσα στο χαμό εξαπολύετε και εκείνο το δύσκολο εξάγωνο. Ένας 3rd person action horror τίτλος με έμφαση στη δράση παρά στην επιβίωση.

Το Constantine αναπτύχθηκε από τη Bits Studios και κυκλοφόρησε από τη SCi Games για PlayStation 2, Xbox και PC στις 4 Μαρτίου 2005.

Πόσο να αντέξει κανείς;

Καλώς ή κακώς έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή όλων μας όπου πρέπει να αποχωριστούμε κάτι. Είτε είναι κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, είτε κάποια αντικείμενο, είτε το οτιδήποτε σίγουρα θα σας στεναχωρήσει (ανάλογα τη περίπτωση βέβαια). Ο λόγος που γράφω αυτό το post είναι επειδή πριν από ένα μήνα περίπου αποφάσισα να σταματήσω να γράφω σε ένα από τα μεγαλύτερα site της χώρας μας. Με πείραξε που τελικά το αποφάσισα και το έκανα αλλά όταν υπάρχουν άλλες προτεραιότητες (και όχι υποχρεώσεις) πρέπει να κοιτάς πάντα τι είναι πιο σημαντικό για σένα. Έτσι, προτίμησα τον χρόνο που διέθετα για το συγκεκριμένο site να τον διαθέσω σε πιο άμεσα και σημαντικά πράγματα τα οποία ένιωθα ότι τα παραμελούσα ενώ δεν έπρεπε. Να φανταστείτε ότι στο blog έχω να γράψω από το 2018 όπου είχα αραιώσει αρκετά τα post λόγω του site.

Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι θα είμαι 100% ενεργός εδώ όπως στις αρχές αλλά που και που όλο και κάτι θα ποστάρω. Κυρίως retro πράγματα και καταστάσεις οπότε όποιος ενδιαφέρεται ας με ακολουθήσει.

Μπορεί και να ανέβει και κανένα video, u never know...

Crash Bandicoot 3: Warped

3^η και φαρμακερή για τη θυλακομυίδα!

O Crash Bandicoot ήταν ουσιαστικά η μασκότ του PlayStation. Τα πήγε αρκετά καλά σ’αυτό το ρόλο και γενικά τα 2 games που πρωταγωνιστούσε ήταν και είναι ακόμη και σήμερα πολύ όμορφα και αξιόλογα. Οπότε, τι παίζει αυτή τη φορά με το χνουδωτό μας φίλο; Στο 3^ο μέρος της σειράς, με υπότιτλο Warped, ο ήρωάς μας αντιμετωπίζει πάλι εχθρούς που εξαπέλυσε ο Dr.Neo Cortex και τα levels διεξάγονται σε διάφορα πρωτότυπα περιβάλλοντα ιστορικής σημασίας και φουτουριστικών κόσμων. Όλο αυτό το σκηνικό κρατάει το τίτλο φρέσκο αλλά ας πάμε να δούμε αναλυτικότερα όλο το concept.

Το Crash Bandicoot 3: Warped συνεχίζει αμέσως μετά από τα γεγονότα του Cortex strikes back. Μετά από τη καταστροφή του Cortex Vortex,κομμάτια του διαστημικού αυτού σταθμού πέφτουν πάνω σε ένα τροπικό βουνό και ελευθερώνουν ένα αρχαίο πνεύμα του κακού, τον Mumm-Ra! Sorry, γράψτε λάθος. Μετά από μαραθώνιο Thundercats μου έμεινε κουσούρι. Ελευθερώνεται ο Uka Uka, ο εγκέφαλος πίσω από τα διαβολικά σχέδια του Cortex. Αφού τα “χώνει” στο δόκτορα και τον κατηγορεί για τις συνεχόμενες αποτυχίες του, ο Uka Uka του εξηγεί πως πρέπει να μαζέψει ξανά τα διαμάντια και τους κρυστάλλους καθώς περιέχουν την απόλυτη ενέργεια που κινεί το σύμπαν. Έτσι, για να βοηθήσει παραπάνω στην υλοποίηση του σχεδίου τους, o Uka Uka παρουσιάζει τον νέο συνεργάτη τους, τον Dr. Nefarious Tropy ο οποίος δημιούργησε την Time-Twisting Machine, μια χρονομηχανή που τους επιτρέπει να ταξιδέψουν στο παρελθόν και να βρουν τα παραπάνω ορυκτά στην αρχική τους τοποθεσία. 

Στην οικία του πρωταγωνιστή μας, o Aku Aku νιώθει τη παρουσία του Uka Uka και εξηγεί στον Crash και στην αδερφή του, Coco, τι πρέπει να κάνουν για να σώσουν τη κατάσταση. Ο Uka Uka είναι ο διαβολικός αδερφός του Aku Aku (δε θέλει και πολύ σκέψη για να το καταλάβετε βέβαια) και ήταν κλεισμένος σε μια φυλακή για αιώνες από το δεύτερο για να αποφευχθεί η καταστροφή του κόσμου. Έτσι, καταλήγουμε στην Time-Twisting Machine που ανέφερα παραπάνω, όπου οι ήρωές μας πρέπει να μαζέψουν τα μπιχλιμπίδια νωρίτερα από τους αντιπάλους τους.

Τα 30 διαφορετικά levels τηρούν σχεδόν το γνώριμο 3D platform στυλ που αγαπήσαμε στα προηγούμενα Crash games. Σε μερικά βέβαια, μπορείτε να χειριστείτε οχήματα όπως μια μοτοσικλέτα, ένα αεροπλανάκι και ένα jet ski και θα έλεγα ότι δεν αποτελούν levels, αλλά mini-games τα οποία δίνουν μια μεγαλύτερη ποικιλία στο τίτλο και ανεβάζουν το ενδιαφέρον του ταυτόχρονα. 

Όπως και στο 2^ο τίτλο της σειράς, κύριος στόχος σας είναι να συλλέξετε τα διαμάντια και τους κρυστάλλους με τη διαφορά ότι εδώ μπορείτε να αποκτήσετε και ένα φυλαχτό αν ολοκληρώσετε κάποιο level σε συγκεκριμένο χρόνο. Επιπλέον, όσο προοδεύετε θα αποκτάτε νέες κινήσεις όπως το super κάθετο χτύπημα με τη κοιλιά, το διπλό άλμα, τη super περιστροφή καθώς και το super τρέξιμο που θα σας φανούν αρκετά χρήσιμα, ειδικά στη συλλογή των φυλαχτών και στο ξεκλείδωμα μυστικών levels.

Όλες οι κινήσεις πραγματοποιούνται με αμεσότητα και ευκολία για ακόμη μια φορά, πράγμα εξαιρετικό καθώς ακόμα και οι νέες κινήσεις είναι απλές στη χρήση τους.

Οπτικά, το Crash Bandicoot 3 είναι άψογο. Τα τρομερά animations των χαρακτήρων καθώς και τα χρωματιστά τοπία θυμίζουν πάλι cartoon και αυτό που κλέβει πραγματικά τη παράσταση είναι η προσοχή στη λεπτομέρεια. Τα οπτικά εφέ δίνουν μια άλλη έννοια στην απεικόνιση διαφόρων laser, πυρσών και άλλων αντικειμένων. Κερασάκι στη τούρτα βέβαια είναι το γρήγορο και σταθερό frame rate που δίνει το βραβείο ομορφιάς στο τίτλο καθιστώντας το σίγουρα ως έναν από τους πιο όμορφους στο PlayStation.

Στο κομμάτι του ήχου, για άλλη μια φορά (έχω καταντήσει κουραστικός…) έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Μουσική, ηχητικά εφέ, αλάνθαστα voice-overs –με κορυφαίο lip-sync- δένουν άψογα με το σύνολο.

Τελικά είναι το καλύτερο;

Σίγουρα. Το καλύτερο της σειράς. Η τριλογία κλείνει με το καλύτερο τρόπο. Νέες κινήσεις, νέα levels, νέα bosses, γραφικά, ήχος και gameplay στα καλύτερά τους! Αν είστε κάτοχος PlayStation οφείλετε να το δείτε αλλά αν είστε fan των platformers πρέπει να το ζήσετε!

Το Crash Bandicoot 3: Warped αναπτύχθηκε από τη Naughty Dog και κυκλοφόρησε από τη Sony Interactive Entertainment για το PlayStation στις 4 Νοεμβρίου 1998.

Need for Speed Underground 2

I feel the need, the need for speed

Νοέμβριος 2004. Βάσει λογικής, αν διαθέτει κάποιος αυτή τη περιβόητη ανάγκη για ταχύτητα, σίγουρα δεν αγοράζει ένα μικρομεσαίο αυτοκινητάκι, το οποίο, για να γίνει τέρας θα χρειαστεί να ξοδέψει όσο αν αγόραζε εξαρχής μια Lamborghini. Το Need for Speed Underground 2 μας δίνει τη δυνατότητα να ξεκινήσουμε με ένα μέτριο όχημα και να το εξελίξουμε σε εκπληκτικό βαθμό, χωρίς ιδιαίτερο κόστος.

Η ιστορία μας ξεκινά, ναι καλά διαβάσατε, υπάρχει σενάριο και ταιριάζει γάντι! Καθώς οδηγείτε το Nissan Skyline GT-R στην Olympic City, λαμβάνετε ένα μήνυμα όπου ένας άγνωστος σας λέει να τον συναντήσετε για να μπείτε στην ομάδα του. Καθώς πηγαίνετε, σας καλεί μια αιθέρια ύπαρξη, η Samantha. Πριν αρχίσετε τα δικά σας, όχι δεν είναι αυτή από το Sex and the City. Πού το ξέρω εγώ αυτό; Εχμ, ναι και σας κάλεσε που λέτε η κοπέλα για να σας πει για ένα πάρτι όταν ξάφνου, ΜΠΑΜ! Σας διαλύει ένα μυστηριώδες μαύρο Hummer! Αυτό ήταν απλά ένα flashback. Στο παρόν, φτάνετε στο αεροδρόμιο του Bayview με κλειδιά για ένα Nissan 350Z που σας περιμένει απέξω. Αφού ξεκινήσετε λίγο gameplay το επιστρέφετε στη Rachel, όχι αυτή από Τα Φιλαράκια, και διαλέγετε ένα αυτοκίνητο δωρεάν καθώς δώσατε το Skyline για ανταλλακτικά. Στόχος σας πλέον είναι να γίνετε ο διαβόητος οδηγός που θα εκδικηθεί αυτόν που του διέλυσε το λατρεμένο του αυτοκινητάκι.

Τα modes Circuit, Sprint, Drag και Drift races –διαθέσιμα και στο multiplayer- είναι εδώ και πλέον έχετε μια πόλη στη διάθεσή σας για να εξερευνήσετε. Κάτι όμως που εμένα προσωπικά με ενόχλησε, καθώς το βρήκα κάπως κουραστικό, είναι ότι για ξεκινήσετε κάποιον αγώνα πρέπει να οδηγήσετε σε συγκεκριμένο σημείο της πόλης. Οι περισσότεροι αγώνες είναι marked στο in-game radar, αλλά μερικοί είναι κρυμμένοι και πρέπει να κάνετε αρκετές βόλτες για να τους εντοπίσετε. Επιπλέον, υπάρχουν και τα Underground Racing Leagues (URL), ένα set τουρνουά που διεξάγονται σε συγκεκριμένες τοποθεσίες. Τυπικά αποτελούνται από ένα έως τρεις αγώνες με εσάς στο τιμόνι εναντίον 5 αντιπάλων. Ανάλογα τη θέση σας συγκεντρώνετε πόντους κλπ. Ακόμη, όταν βολτάρετε, μπορείτε να προκαλέσετε ή να σας προκαλέσουν τυχαίοι οδηγοί σε Outrun Races (Tokyo Highway Battle κανείς;). Νικητής είναι αυτός που πρέπει να προσπεράσει τον αντίπαλο κατά 300m. Για 100% completion πρέπει να κερδίσετε αρκετά outrun καθώς ξεκλειδώνουν διάφορα μοναδικά parts δωρεάν. Γενικά να θυμάστε το εξής: Όσο κερδίζετε έρχονται και τα παρακάτω.

 Έχουμε στη διάθεσή μας όλα εκείνα τα extras όπως αεροτομές, μπούκες και εισόδους αέρα. Οι ζάντες τριών διαστάσεων, προσφορά των μεγαλύτερων κατασκευαστών, είναι και πάλι εδώ. Στο σύνολό τους, οι δυνατότητες μετατροπής δεν ξεφεύγουν και πολύ από τα αναμενόμενα (καλύπτονται όλοι άλλωστε), με μόνη εξαίρεση αυτή της επιλογής μεταξύ εξελιγμένων ηχοσυστημάτων. (Διαβάζει κανένας κάγκουρας, ε;) Στο αμάξωμα μπορείτε να επέμβετε και με νέους, πιο εκκεντρικούς τρόπους. Για παράδειγμα, οι πόρτες. Θέλει κανείς μια gangsta αισθητική του 1940 στο αμάξι; Μπορείτε να βιδώσετε τις πόρτες στην αντίθετη πλευρά για να ανοίγουν ανάποδα. Lamborghini ακούω. Ψαλιδωτές πόρτες. Αμέ, κι αυτές εδώ. Μέχρι και στο HUD μπορείτε να επέμβετε και να αλλάξετε από το φόντο των κοντέρ, μέχρι τα χρώματα στις βελόνες. Οι αισθητικές επεμβάσεις επιτρέπουν κι εδώ τη χρήση της φαντασίας σας για να ξεχωρίζετε πραγματικά στην άσφαλτο. Όλα τα καινούρια parts μπορούν να βαφτούν και επιπλέον, σας δίνεται ξανά μια τεράστια γκάμα από stickers και έτοιμα paint kits. Με όλα αυτά, το Underground 2 σας δίνει μια αίσθηση ευθύνης -πού είσαι Peter Parker- απέναντι στο αυτοκίνητο σας (Mary Jane), αφού μετά από όλες τις μετατροπές, θα αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό που είστε ή αυτό που θέλετε να γίνετε οι ίδιοι. Προσοχή και μέτρο παιδιά. Πρέπει να έχετε και ένα πρόσωπο στους δρόμους.

Στο τομέα των μοντέλων που θα βρείτε -29 συνολικά- εντύπωση κάνουν τα τιτάνια αμερικάνικα επιβατικά όπως η Cadillac Escalade, το Hummer H2 και η Lincoln Navigator. Αυτοκίνητα που σίγουρα πετυχαίνετε στη Κηφισιά ή και στη Κατεχάκη. Εδώ γελάτε. Μπορεί να μη φτουράνε πολύ σε θέματα αγώνων και ταχύτητας, ιδιαίτερα στο Street X mode, όπου οι κλειστές συνεχείς στροφές δεν τα χωράνε καν, ή στο νέο dragster, όπου σε σχέση με τον original τίτλο έχετε τώρα το πλήρη έλεγχο του τιμονιού και δεν αλλάζετε απλά λωρίδες, όμως μια κατάμαυρη Escalade με ολόχρυσες ζάντες θα σας χαρίσει extra respect αν κοιμάται στο γκαράζ σας. Τα υπόλοιπα μοντέλα κυμαίνονται στα γνωστά Evo, Skyline και Impreza πλαίσια και είναι φυσικά καλοδεχούμενα γιατί δε νομίζω να χάλασαν ποτέ κανέναν. Τι να τα κάνεις όμως, όταν μπορείς να πάρεις το Golf-άκι και να κερνάς σκόνη τους πάντες…

Όλο το σκηνικό του NFS U2 διαδραματίζεται το βράδυ. Τα γραφικά είναι φανταστικά, οι φωτισμοί υπέροχοι και υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες που διακρίνονται εύκολα. Το frame rate μου τα χάλασε λίγο (PlayStation 2 tested) καθώς το μηχάνημα δυσκολεύεται κάπως να ανταποκριθεί σε όλα αυτά. Έχουμε ένα πλούσιο soundtrack, μουσική από Snoop Dogg, Killing Joke και Fluke καθώς και πολλούς ακόμα καλλιτέχνες που καλύπτουν όλα τα γούστα. Οι μηχανές και τα λάστιχα που λιώνουν στην άσφαλτο είναι αρκετά προσεγμένα και οι διάλογοι πραγματοποιούνται από αξιόλογους ηθοποιούς. Έχει γίνει αρκετά καλή δουλειά καθώς υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Για παράδειγμα, αλλάζετε μηχανή; Αλλάζει κι ο ήχος. Όσον αφορά το χειρισμό, η οδήγηση είναι εύκολη και υπάρχει αισθητή διαφορά από όχημα σε όχημα. Η ΑΙ είναι αρκετά επιθετική αλλά όχι απαγορευτική σε φάση “δεν περνάς κυρά Μαρία, δεν περνάς, δεν περνάς”.

Η πόλη δείχνει πραγματικά πανέμορφη, τα κρατήματα και τα γκάζια είναι εξίσου καλά αλλά η μαγεία παραμένει στις μετατροπές. Η πρόοδος από το προηγούμενο NFSU κάνει αυτό το τίτλο να ξεχωρίζει με διαφορά. Απαραίτητος τίτλος στους racing fans και γιατί όχι, και στους casual gamers.
11.000.000 κόπιες πουλήθηκαν στο κάτω κάτω…

To Need for Speed αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Electonic Arts το 2004 για PC, Game Boy Advance, GameCube, PlayStation 2, Xbox, Nintendo DS καθώς και mobile phones.

Parappa The Rapper

Σήμερα είπα να ασχοληθώ με τον Parappa The Rapper, ενός cult ήρωα της PlayStation era των ‘90s. Και νιώθω περίεργα καθώς από τη μια τον γουστάρω αλλά από την άλλη με απογοητεύει.

Πρόκειται για έναν αποτυχημένο νεαρό σκύλο ο οποίος δε διαθέτει καθόλου $$$ και περνά το χρόνο του με τους αποτυχημένους φίλους του σε καφετέριες και σινεμά. Ο ανταγωνιστής του, ο Joe Chin που έχει ένα θεληματικό πηγούνι, είναι ένας ελεεινός επιδειξίας που μειώνει συνέχεια το φίλο μας μπροστά στη παρέα του και ειδικά στον έρωτά του, τη Sunny Funny, μια κοπέλα που μοιάζει με μαργαρίτα. Και όταν ζορίζει η κατάσταση, ο Parappa πετάει τη φράση “I gotta believe” και καταφέρνει να αλλάξει τα δεδομένα με ένα πραγματικά απίστευτο τρόπο σε σημείο να αποδείξει ότι είναι άξιος και καλύτερος από τον Joe.

Η κωμικοτραγική μας ιστορία ξεκινά με τον Parappa και τα φιλαράκια του να βγαίνουν από το κινηματογράφο και να κατευθύνονται σε ένα cafe για milkshake. Ξάφνου, έρχονται δυο νταήδες και "χαλάνε" τη μέρα τους αλλά ο Joe Chin, με τη δύναμη και το θάρρος που ο ήρωάς μας δε διαθέτει, έλυσε το πρόβλημα. Στόχος του Parappa είναι να καταφέρει να γίνει ισάξιος και να ξεπεράσει τον Joe έτσι ώστε να κερδίσει τη καρδιά της Sunny. Και όπως καταλαβαίνετε, είναι λογικό όλα τα προβλήματα να λύνονται με ραπ.

Ενώ ο Parappa, οι χαρακτήρες και τα περιβάλλοντα έχουν πλάκα, το gameplay του τίτλου είναι κακό ή καλύτερα χάλια. Σε κάθε level ο Parappa βρίσκεται με έναν ραπ δάσκαλο ο οποίος θα του μάθει μια τέχνη με τη βοήθεια του hip-hop. Ο δάσκαλος λοιπόν, πετάει ρίμες που εμφανίζονται στο πάνω μέρος της οθόνης που αντιστοιχούν στα διάφορα πλήκτρα του controller. Κάθε level αποτελείται από 4 μαθήματα στα οποία ανεβαίνει σταδιακά ο πήχης της δυσκολίας με τη χρήση όλο και πιο περίπλοκων combos. Σκοπός σας είναι να κάνετε copy/paste το πρότυπο των στίχων πατώντας τα σωστά πλήκτρα στο χρονικό περιθώριο που σας δίνεται αλλά και να απαντήσετε με μια δική σας ρίμα. Ακούγεται αρκετά απλό, αλλά το Parappa The Rapper ψάχνει να βρει το ρυθμό του.

Αν πατάτε τα σωστά κουμπιά τη κατάλληλη στιγμή θα χάσετε και αν αποφασίσετε τη λύση του button mashing, πάλι σκατά. Αυτό που μπορεί να πιάσει είναι να πετάτε διάφορες συλλαβές σε μια αόρατη "χρυσή τομή" που διαθέτει ο στίχος η οποία διαφέρει από level σε level. Αυτό όμως έχει σαν αποτέλεσμα να βασίζεστε στη τύχη παρά στα skills σας. Υπάρχουν 4 ratings στη κάτω δεξιά μεριά της οθόνης που απεικονίζουν το πόσο καλά τα καταφέρνετε κατά τη διάρκεια του τραγουδιού (Cool, Good, Bad και Awful) και αν κάνετε 2 συνεχόμενα λάθη σε ολόκληρες ρίμες χάνετε μια βαθμίδα. Αν παραμείνετε στο Bad όταν τελειώσει το τραγούδι ή αν φτάσετε στο Awful πριν τελειώσει τότε game over και φτου κι από την αρχή.

Ενώ ο έλεγχος είναι απλούστατος και δε χρειάζεστε καν να δαμάσετε το σταυρό κατεύθυνσης, δε θα καταλαβαίνετε γιατί χάνετε. Και ξέρετε όλοι που οδηγεί αυτό. Εκνευρισμός και απεριόριστα βρισίδια. Ακόμα και στο Practice Mode δεν εξηγείται ο τρόπος με τον οποίο θα φτάσετε το Cool rating στο οποίο ο δάσκαλος σάς αποχαιρετά και ο Parappa μπαίνει σε trance και ραπάρει freestyle με button mashing! Σε άλλα rhythm games όταν τα πάτε καλά σε κάποιο τραγούδι το απολαμβάνετε αλλά εδώ ο σκυλοπρωταγωνιστής μας το σκοτώνει καθώς ραπάρει σαν κότα με σύνδρομο Tourette που ταυτόχρονα παθαίνει κρίση επιληψίας!

Αν ξεπεράσετε αυτά τα "θεματάκια" τότε θα τσαντιστείτε και με τη διάρκειά του. Μέσα σε μισή ώρα το πολύ μπορείτε να το ολοκληρώσετε. Με μόλις 6 levels στο σύνολο και χωρίς κανένα unlockable δεν θα ξανασχοληθείτε με τις ρίμες του Parappa.

Ο κόσμος του Parappa αποτελείται από χαρακτήρες που θυμίζουν cardboards και διαθέτουν ένα ξεχωριστό στυλ που σίγουρα δεν έχετε ξαναδεί. Όλα είναι τρισχαριτωμένα και πραγματικά σας προκαλούν να μη χαμογελάσετε. Τα pixels δίνουν και παίρνουν αλλά δεν ενοχλούν καθόλου καθώς είναι ότι πρέπει για τη περίπτωσή μας.

Βέβαια ο πραγματικός πρωταγωνιστής του Parappa The Rapper είναι τα ελεεινά τραγουδάκια που χαρίζουν ανόητα χαμόγελα σε όλους τους ακροατές. Οι στίχοι θυμίζουν Ημισκούμπρια  με όμορφους ρυθμούς και κωμικό περιεχόμενο στους στίχους που θα σας κολλήσουν στο μυαλό όπως τη πρώτη φορά που “έτυχε” να ακούσετε το "10 Ινδιάνοι Μικροί" στο Alter Channel. Επισημάνω το “έτυχε”.

Για αγορά σίγουρα δεν αξίζει αλλά ένα walkthrough θα σας διασκεδάσει με τα χαζοχαρούμενα τραγουδάκια του.

To Parappa The Rapper αναπτύχθηκε από τη NanaOn-Sha και κυκλοφόρησε το 1997 από τη Sony Computer Enterrtainment αποκλειστικά για το PlayStation.

Ποια είναι η ουσία τελικά;

Σήμερα αποφάσισα να ασχοληθώ με κάτι κλασικό πλέον για τα videogames,τα trophies/achievements καθώς και τα collectibles, ξέρετε, η κατά κόρον εύκολη και ταυτόχρονα παραδοσιακή λύση επιμήκυνσης της διάρκειας ενός τίτλου. Πολύ έξυπνο αυτό που έχουν σκαρφιστεί οι developers! Για μένα προσωπικά… όχι. 

Πολλά games προσθέτουν πολλές secondary missions και διάφορα άλλα τεχνάσματα για να πείσουν τους gamers ότι ο τίτλος τους είναι τεράστιος και ότι μπορεί να τους κρατήσει παρέα για μήνες. Κι εδώ είναι η παγίδα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η επίτευξη αυτών των αποστολών ή η συλλογή των όποιων αντικειμένων είναι κατά 99% τόσο βαρετή που καταντά κουραστική. Όταν σου επιβάλλουν ότι για να πετύχεις τον στόχο σου πρέπει να συγκεντρώσεις έναν τεράστιο όγκο αντικειμένων ή να ολοκληρώσεις βαρετές αποστολές πιστεύω πως χάνεται η ουσία. Σε αναγκάζει να σταματήσεις την περαιτέρω ενασχόληση και δε σου δίνει κίνητρο να συνεχίσεις τη προσπάθεια. Σε μερικούς αρέσει να καυχιόνται για το ότι συγκέντρωσαν όλα τα αντικείμενα στον αγαπημένο τους τίτλο και ότι πήραν όλα τα trophies/achievements και πραγματικά μπράβο τους. Εμένα πάντως με αφήνει, και το λέω ειλικρινά, εντελώς αδιάφορο. 

Δεν πρόκειται να λιώσω ένα game με κίνδυνο μάλιστα να χαλάσω την όποια εμπειρία μου προσφέρει ο developer. Ok, τερμάτισα το Game of Thrones στο PS4 και στο Xbox One και πήρα το 100% όσον αφορά trophies και achievements. Δεν το έκανα όμως γι’αυτό. Στο  walkthrough που έκανα στη κονσόλα της Microsoft επέλεξα τις εντελώς αντίθετες επιλογές από αυτές που έκανα στο PS4 και η ιστορία κατέληξε αρκετά διαφορετικά.  Αντιλαμβάνομαι την πρόκληση σε άλλους τίτλους, αλλά δεν με “γεμίζει” και τόσο.
 Τα collectibles και τα time filling πράγματα είναι πραγματικά μια εύκολη λύση για τους developers που τα τελευταία χρόνια, ειδικά με την άνθιση των τίτλων open world, έχουν εμπλακεί σε μια άτυπη μάχη για το ποιος θα φτιάξει το World’s Greatest Video Game Map και ποιος θα καταφέρει να τον γεμίσει με ό,τι μπορεί να φανταστεί.
Ναι, θέλουμε μεγάλο χάρτη, αλλά κάπου χάνουμε το νόημα. Αρκετοί τίτλοι δυστυχώς μου θυμίζουν "what to do lists" παρά videogame καθώς αυτό με το οποίο ασχολείσαι αρχίζει να καταντά αγγαρεία, κουραστικό και στην πορεία να χάνει το βασικό του συστατικό, τη διασκέδαση.
Εσάς ποια είναι η γνώμη σας;

StarCraft

Με αφορμή τη δωρεάν διάθεσή του τίτλου από την Blizzard, είπα να γράψω κάτι γι'αυτό το εκπληκτικό της αριστούργημα σε retro-respect στυλ.

Ύστερα από το ντόρο που προκλήθηκε από την αρχική κυκλοφορία του το 1998, το StarCraft έγινε ένα από τα πιο διάσημα videogames της εποχής, με πωλήσεις που ξεπερνούσαν τα 4.000.000 κομμάτια παγκοσμίως. 

Η επιτυχία που είχε έφτασε σε τέτοιο σημείο που η Νότια Κορέα το είχε σαν εθνικό σπορ με ομάδες που αποτελούνταν από επαγγελματίες παίκτες και τρελές χορηγίες! 

Οι αγώνες εκπέμπονταν από την εθνική TV και οι διαγωνιζόμενοι συμμετείχαν σε εθνικά τουρνουά, έκλειναν συμβόλαια με υπερβολικά ποσά και έφταναν σε σημείο να προκύψουν και TV celebrities!

Οι fans τους φώναζαν gosu - στα κορεάτικα σημαίνει καλός - χαρακτηρισμός για όσους ήταν εκπληκτικοί παίκτες StarCraft. Και μετά κράζουμε όσους βλέπουν Survivor και υποστηρίζουν Spal... Ε, δε θα άντεχα κι εγώ να μη κάνω σχόλιο που αφορά την επικαιρότητα!

Το StarCraft διαδραματίζεται στο μακρινό μέλλον όπου η ανθρωπότητα και μια εξωγήινη φυλή, οι Protoss, μάχονται για την απόκτηση 'Α υλών και καυσίμων. Ξαφνικά όμως, εμφανίστηκαν οι Zerg, μια πολύ εχθρική και πρωτόγνωρη για τα δεδομένα φυλή η οποία κατάφερε να προκαλέσει χαμό ένα ΤΣΑΚ παραπάνω. Άρα καταλαβαίνετε τι γίνεται σωστά; Διαλέγετε 1 από τις 3 φυλές και επιβάλλετε δικτατορία. Τόσο απλά.

Ο λόγος για τον οποίο το StarCraft έγινε τόσο γνωστό, πέρα από το γεγονός ότι είναι ένα εξαιρετικό RTS, ήταν η σκέψη της Blizzard να ενσωματώσει το StarEdit, ένα map editor. Καταλαβαίνετε αυτόματα τι συνέβη. 1000 νέοι χάρτες σε συνδυασμό με το εθιστικό gameplay που διέθετε ο τίτλος ισούται με τεράστια αντοχή στο χρόνο. Τεράστια όμως!

Αν είστε νέοι στο κόσμο του StarCraft, καλό είναι να παίξετε το offline κομμάτι του αρκετές φορές και μετά να μπείτε στο Battle.net για να φτιάξετε τους δικούς σας χάρτες. Η χρήση του είναι αρκετά εύκολη γι'αυτό καλό είναι να γνωρίζετε καλά τα βασικά πριν ξεκινήσετε τις δημιουργίες σας.

Παρόλο που ο τίτλος είναι αρκετά γρήγορος, έντονος και εκεί μέσα γίνεται το μακελειό, χρειάζεται ψυχραιμία και στρατηγικές κινήσεις για να κερδίζετε. Αν είστε RTS fans και δε το έχετε δοκιμάσει, ετοιμαστείτε για μια φρενήρη εμπειρία!

Το StarCraft αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από τη Blizzard Entertainment για PC στις 31 Μαρτίου 1998.Αργότερα κυκλοφόρησε για Mac το 1999 και το 2000 σε συνεργασία με τη Mass Media, εμφανίστηκε και στο Nintendo 64!

Ακόμα και οι pros κάνουν λάθη

Είμαι σίγουρος ότι όταν θα 'χετε πάει σε κάποιο ελληνικό κατάστημα για videogames είτε αυτό το κατάστημα είναι super market όπως τα αείμνηστα Carrefour, είτε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών και τεχνολογίας όπως ο Kωτσόβολος,το Πλαίσιο τα Media Markt και το Public, είτε εξιδεικευμένα καταστήματα videogames όπως το Console Club, θα 'χετε συναντήσει έστω και μια περίπτωση στην ζωή σας όπου ο υπάλληλος ή ο καταστηματάρχης που σας εξυπηρέτησε ήταν τόσο άσχετος με το θέμα videogames που απορείς αν έχει παίξει ποτέ του έστω κι ένα φιδάκι στο κινητό του. Μπορεί και να σας έχει περάσει η ιδέα από το μυαλό ότι είναι ικανός να μπερδέψει το iPhone με το Nintendo 3DS. Που ακόμα κι αν είναι ένας απλός υπάλληλος σε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών και δεν είναι υποχρεωμένος να παρακολουθεί όλες τις τελευταίες εξελίξεις στον χώρο των videogames, είναι υποχρεωμένος τουλάχιστον να παρακολουθεί τουλάχιστον σχετικές λίστες - έστω κι επί τόπου στον υπολογιστή του - ώστε να μην πετάξει μαργαριτάρια του τύπου "Το νέο Halo Wars που ζητάτε το έχουμε και για Nintendo Switch". Το εν λόγω blog λοιπόν είναι αφιερωμένο για δικές σας (αλλά και δικές μου) τέτοιες εμπειρίες - ή εμπειρίες φίλων σας.

- Πάρε Bubsy 3D,
σου λέω!

Σ' ένα Console Club που κάποτε υπήρχε στο Χαλάνδρι κι όπου ήμουν τακτικός πελάτης με τους φίλους μου και διάφορους γνωστούς μου, ο καταστηματάρχης ήταν ένας σχετικά νέος άνθρωπος που έβλεπε ότι τα videogames πουλάνε πολύ (εν εποχή PlayStation/N64/Dreamcast...) κι έτσι αποφάσισε ν' ανοίξει ένα Console Club (τυπική περίπτωση της εποχής που ένας άσχετος θα άνοιγε ένα Console Club επειδή το έβλεπε ως εύκολο κέρδος, κυρίως χάρη στην πειρατεία του PlayStation, του PC και του Dreamcast). Oπότε δεν ήταν και λίγα τα μαργαριτάρια που έχω ακούσει από το στόμα του. Το πιο χαρακτηριστικό ήταν όταν πρότεινε σ' εμένα κι ένα φίλο μου - ψαγμένοι gamer-άδες - το Bubsy 3D ενώ ήμασταν μαθητές λυκείου. Αντίστροφα, όταν μια κυρία ζήτησε για το ανήλικο εγγονάκι της - που μάλλον πήγαινε δευτέρα ή τρίτη δημοτικού - κάποια καλά παιχνίδια για να παίξει, της πρότεινε το Mortal Kompat Mythologies που δεν το αγόραζε κανείς γιατί ήταν και είναι απαισιότατο (και αρκετά βίαιο για μικρό παιδί) και το Final Fantasy VIII (που ανάθεμα αν θα καταλάβαινε τίποτα από το παιχνίδι).

- Πάρε Resident Evil για το μικρό σας, κύριος!

Κι ενώ πολλές φορές έχουν γίνει αντιδράσεις από την κοινή γνώμη για την καταλληλότητα των videogames στην αγορά (πράγμα που εξακολουθεί να γίνεται καθώς όλα τα ανήλικα βρίζουν online στο Call of Duty και GTA) υπάρχουν ασυνείδητοι υπάλληλοι που προκειμένου να ξεφορτωθούν την πραμάτεια κάνουν τα πάντα. Τους τυχαίνει περίπτωση όπου ένας πατέρας ζητάει για τον γιό του ένα videogame και αυτοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ρωτήσουν την ηλικία του παιδιού ώστε να τους δώσουν το κατάλληλο παιχνίδι. Κι έτσι γνώρισα ένα παιδί που πήγαινε 4η-5η δημοτικού και πήρε ως δώρο από τον πατέρα του το Resident Evil 2 για το PlayStation. Kαι πέρα από το γεγονός ότι είναι μικρός για να παίξει ένα survival horror game, ήταν και ολίγον τι φοβιτσιάρης οπότε καταλαβαίνετε πόσο θα χέστηκε την ώρα που το έπαιζε. Αντί για Crash Bandicoot ή Spyro the Dragon, το παιδί σκότωνε ζόμπια!

- PS1 Controller λειτουργεί στο PS2; Μα τι 'ναι αυτά που λέτε;

Όταν με το καλό αγόρασα ένα PlayStation 2 από το Multirama στη Ρόδο μαζί με ένα 5.1 surround system, o υπάλληλος με ρώτησε αν ήθελα κι ένα extra controller. Του απάντησα εγώ - μέγα λάθος μου! - "Δεν χρειάζεται. Έχω από το PlayStation 1 και μπαίνουν και στο Playstation 2." Και μου απαντά σαν γκουρού "Μα...είναι διαφορετικές κονσόλες. Δεν γίνεται αυτό.". Άντε τώρα να του αλλάξεις γνώμη. Αλλά επειδή είμαι πραγματικά τέρας ευγένειας είπα απλά OK και άντε γεια.

ΙΝΦΟ: Απλά για να ξέρετε. Λειτουργούν τα PS1 controllers σχεδόν σε όλα τα games του PS2. Στην PS2 slim έκδοση όμως δεν χωράνε όλα λόγω του πλαστικού καλύμματος, οπότε για να τα χώσετε, ψάξτε για κανένα extension cable.

- H άλλη εκδοχή των fighting games!

Eπί εποχής PS1 όταν πήγαινα ακόμα γυμνάσιο πήγα στο Comfuzio για να βρω κάποιο fighting game για να παίξω με τους Super Omni Bros μου. Ο πωλητής, ξετρελαμένος με την ιδέα που μπήκα και μόνο, έτρεξε αμέσως να με εξυπηρετήσει. Του εξηγώ ότι ψάχνω Tekken, Soul Blade ή κάτι παρόμοιο και μου λέει “Δεν έχω αυτά, αλλά μισό λεπτό… Ορίστε!”.

Δεν ήξερα ότι το Tomb Raider ήταν fighting…

Εσάς ποια είναι η πιο αστεία εμπειρία σας;