Need for Speed Underground 2

I feel the need, the need for speed

Νοέμβριος 2004. Βάσει λογικής, αν διαθέτει κάποιος αυτή τη περιβόητη ανάγκη για ταχύτητα, σίγουρα δεν αγοράζει ένα μικρομεσαίο αυτοκινητάκι, το οποίο, για να γίνει τέρας θα χρειαστεί να ξοδέψει όσο αν αγόραζε εξαρχής μια Lamborghini. Το Need for Speed Underground 2 μας δίνει τη δυνατότητα να ξεκινήσουμε με ένα μέτριο όχημα και να το εξελίξουμε σε εκπληκτικό βαθμό, χωρίς ιδιαίτερο κόστος.

Η ιστορία μας ξεκινά, ναι καλά διαβάσατε, υπάρχει σενάριο και ταιριάζει γάντι! Καθώς οδηγείτε το Nissan Skyline GT-R στην Olympic City, λαμβάνετε ένα μήνυμα όπου ένας άγνωστος σας λέει να τον συναντήσετε για να μπείτε στην ομάδα του. Καθώς πηγαίνετε, σας καλεί μια αιθέρια ύπαρξη, η Samantha. Πριν αρχίσετε τα δικά σας, όχι δεν είναι αυτή από το Sex and the City. Πού το ξέρω εγώ αυτό; Εχμ, ναι και σας κάλεσε που λέτε η κοπέλα για να σας πει για ένα πάρτι όταν ξάφνου, ΜΠΑΜ! Σας διαλύει ένα μυστηριώδες μαύρο Hummer! Αυτό ήταν απλά ένα flashback. Στο παρόν, φτάνετε στο αεροδρόμιο του Bayview με κλειδιά για ένα Nissan 350Z που σας περιμένει απέξω. Αφού ξεκινήσετε λίγο gameplay το επιστρέφετε στη Rachel, όχι αυτή από Τα Φιλαράκια, και διαλέγετε ένα αυτοκίνητο δωρεάν καθώς δώσατε το Skyline για ανταλλακτικά. Στόχος σας πλέον είναι να γίνετε ο διαβόητος οδηγός που θα εκδικηθεί αυτόν που του διέλυσε το λατρεμένο του αυτοκινητάκι.

Τα modes Circuit, Sprint, Drag και Drift races –διαθέσιμα και στο multiplayer- είναι εδώ και πλέον έχετε μια πόλη στη διάθεσή σας για να εξερευνήσετε. Κάτι όμως που εμένα προσωπικά με ενόχλησε, καθώς το βρήκα κάπως κουραστικό, είναι ότι για ξεκινήσετε κάποιον αγώνα πρέπει να οδηγήσετε σε συγκεκριμένο σημείο της πόλης. Οι περισσότεροι αγώνες είναι marked στο in-game radar, αλλά μερικοί είναι κρυμμένοι και πρέπει να κάνετε αρκετές βόλτες για να τους εντοπίσετε. Επιπλέον, υπάρχουν και τα Underground Racing Leagues (URL), ένα set τουρνουά που διεξάγονται σε συγκεκριμένες τοποθεσίες. Τυπικά αποτελούνται από ένα έως τρεις αγώνες με εσάς στο τιμόνι εναντίον 5 αντιπάλων. Ανάλογα τη θέση σας συγκεντρώνετε πόντους κλπ. Ακόμη, όταν βολτάρετε, μπορείτε να προκαλέσετε ή να σας προκαλέσουν τυχαίοι οδηγοί σε Outrun Races (Tokyo Highway Battle κανείς;). Νικητής είναι αυτός που πρέπει να προσπεράσει τον αντίπαλο κατά 300m. Για 100% completion πρέπει να κερδίσετε αρκετά outrun καθώς ξεκλειδώνουν διάφορα μοναδικά parts δωρεάν. Γενικά να θυμάστε το εξής: Όσο κερδίζετε έρχονται και τα παρακάτω.

 Έχουμε στη διάθεσή μας όλα εκείνα τα extras όπως αεροτομές, μπούκες και εισόδους αέρα. Οι ζάντες τριών διαστάσεων, προσφορά των μεγαλύτερων κατασκευαστών, είναι και πάλι εδώ. Στο σύνολό τους, οι δυνατότητες μετατροπής δεν ξεφεύγουν και πολύ από τα αναμενόμενα (καλύπτονται όλοι άλλωστε), με μόνη εξαίρεση αυτή της επιλογής μεταξύ εξελιγμένων ηχοσυστημάτων. (Διαβάζει κανένας κάγκουρας, ε;) Στο αμάξωμα μπορείτε να επέμβετε και με νέους, πιο εκκεντρικούς τρόπους. Για παράδειγμα, οι πόρτες. Θέλει κανείς μια gangsta αισθητική του 1940 στο αμάξι; Μπορείτε να βιδώσετε τις πόρτες στην αντίθετη πλευρά για να ανοίγουν ανάποδα. Lamborghini ακούω. Ψαλιδωτές πόρτες. Αμέ, κι αυτές εδώ. Μέχρι και στο HUD μπορείτε να επέμβετε και να αλλάξετε από το φόντο των κοντέρ, μέχρι τα χρώματα στις βελόνες. Οι αισθητικές επεμβάσεις επιτρέπουν κι εδώ τη χρήση της φαντασίας σας για να ξεχωρίζετε πραγματικά στην άσφαλτο. Όλα τα καινούρια parts μπορούν να βαφτούν και επιπλέον, σας δίνεται ξανά μια τεράστια γκάμα από stickers και έτοιμα paint kits. Με όλα αυτά, το Underground 2 σας δίνει μια αίσθηση ευθύνης -πού είσαι Peter Parker- απέναντι στο αυτοκίνητο σας (Mary Jane), αφού μετά από όλες τις μετατροπές, θα αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό που είστε ή αυτό που θέλετε να γίνετε οι ίδιοι. Προσοχή και μέτρο παιδιά. Πρέπει να έχετε και ένα πρόσωπο στους δρόμους.

Στο τομέα των μοντέλων που θα βρείτε -29 συνολικά- εντύπωση κάνουν τα τιτάνια αμερικάνικα επιβατικά όπως η Cadillac Escalade, το Hummer H2 και η Lincoln Navigator. Αυτοκίνητα που σίγουρα πετυχαίνετε στη Κηφισιά ή και στη Κατεχάκη. Εδώ γελάτε. Μπορεί να μη φτουράνε πολύ σε θέματα αγώνων και ταχύτητας, ιδιαίτερα στο Street X mode, όπου οι κλειστές συνεχείς στροφές δεν τα χωράνε καν, ή στο νέο dragster, όπου σε σχέση με τον original τίτλο έχετε τώρα το πλήρη έλεγχο του τιμονιού και δεν αλλάζετε απλά λωρίδες, όμως μια κατάμαυρη Escalade με ολόχρυσες ζάντες θα σας χαρίσει extra respect αν κοιμάται στο γκαράζ σας. Τα υπόλοιπα μοντέλα κυμαίνονται στα γνωστά Evo, Skyline και Impreza πλαίσια και είναι φυσικά καλοδεχούμενα γιατί δε νομίζω να χάλασαν ποτέ κανέναν. Τι να τα κάνεις όμως, όταν μπορείς να πάρεις το Golf-άκι και να κερνάς σκόνη τους πάντες…

Όλο το σκηνικό του NFS U2 διαδραματίζεται το βράδυ. Τα γραφικά είναι φανταστικά, οι φωτισμοί υπέροχοι και υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες που διακρίνονται εύκολα. Το frame rate μου τα χάλασε λίγο (PlayStation 2 tested) καθώς το μηχάνημα δυσκολεύεται κάπως να ανταποκριθεί σε όλα αυτά. Έχουμε ένα πλούσιο soundtrack, μουσική από Snoop Dogg, Killing Joke και Fluke καθώς και πολλούς ακόμα καλλιτέχνες που καλύπτουν όλα τα γούστα. Οι μηχανές και τα λάστιχα που λιώνουν στην άσφαλτο είναι αρκετά προσεγμένα και οι διάλογοι πραγματοποιούνται από αξιόλογους ηθοποιούς. Έχει γίνει αρκετά καλή δουλειά καθώς υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Για παράδειγμα, αλλάζετε μηχανή; Αλλάζει κι ο ήχος. Όσον αφορά το χειρισμό, η οδήγηση είναι εύκολη και υπάρχει αισθητή διαφορά από όχημα σε όχημα. Η ΑΙ είναι αρκετά επιθετική αλλά όχι απαγορευτική σε φάση “δεν περνάς κυρά Μαρία, δεν περνάς, δεν περνάς”.

Η πόλη δείχνει πραγματικά πανέμορφη, τα κρατήματα και τα γκάζια είναι εξίσου καλά αλλά η μαγεία παραμένει στις μετατροπές. Η πρόοδος από το προηγούμενο NFSU κάνει αυτό το τίτλο να ξεχωρίζει με διαφορά. Απαραίτητος τίτλος στους racing fans και γιατί όχι, και στους casual gamers.
11.000.000 κόπιες πουλήθηκαν στο κάτω κάτω…

To Need for Speed αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Electonic Arts το 2004 για PC, Game Boy Advance, GameCube, PlayStation 2, Xbox, Nintendo DS καθώς και mobile phones.

18 Wheeler American Pro Trucker

Σαν τρελό φορτηγό ένα πράγμα...

Όσοι από εσάς δε μπορούσαν να περιμένουν το sequel του Crazy Taxi, θα αισθάνθηκαν σίγουρα πολύ όμορφα όταν κυκλοφόρησε το 18 Wheeler American Pro Trucker. Ο τίτλος που δανείζεται κάποια gameplay στοιχεία από το Crazy Taxi σας βάζει πίσω από το τιμόνι ενός από των τεσσάρων διαθέσιμων φορτηγών και σκοπός σας είναι να παραδώσετε πρώτοι τρεις τύπους φορτίου πριν τελειώσει ο χρόνος που σας δίνεται (τα βαρύτερα φορτία σας καθυστερούν αλλά είναι επικερδή).

Μέσα από τις 20 πίστες του τίτλου θα διασχίσετε την Αμερική από το Σαν Φρανσίσκο μέχρι τη Νέα Υόρκη. Αντίπαλός σας θα είναι άλλος ένας οδηγός φορτηγού, ο οποίος θα σας ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής και θα προσπαθεί να σας βγάλει έξω από το δρόμο με κάθε ευκαιρία που θα του δίνεται. Το μόνο αρνητικό σε όλο αυτό είναι η δυσκολία του τίτλου η οποία έχει ως εξής: "Κάνατε λάθος; Το μπούλο". Ζόρικο game.

Με τα φώτα νυσταγμένα... Αν βαρεθείτε το κλασσικό gameplay, μπορείτε να δοκιμάσετε τα διάφορα mini-games που περιέχει το 18 Wheeler, όπως την οδήγηση σε διαδρομή με φουρκέτες και απότομες στροφές. Στο Parking Challenge, θα πρέπει να παρκάρετε το φορτηγό σας σε πολύ στενούς χώρους (trust me, δεν είναι τόσο βαρετό όσο νομίζετε).

Ο τίτλος διαθέτει πολύ καλά γραφικά, έχει βέβαια pop-ups αλλά δεν ενοχλούν, και ενώ ο ήχος ταιριάζει βέβαια με όλο το concept, καταντά από ένα σημείο και μετά άκρως εκνευριστικός. Ο χειρισμός του 18 Wheeler είναι αρκετά ρεαλιστικός, και ειδικά αν χρησιμοποιείτε τιμονιέρα, θα σας κάνει να θέλετε να ασχοληθείτε παραπάνω μαζί του. Ενώ είναι arcade game, αφήνει μια αίσθηση simulation.

Σε γενικές γραμμές, το 18 Wheeler American Pro Trucker είναι διασκεδαστικό και προσφέρει συναρπαστικές καταδιώξεις που άρεσαν τόσο πολύ στους fans του Crazy Taxi. Τι λέτε; Ψήνεστε να γίνετε νταλικέρης και να αμολάτε βρισιές με το παραμικρό;

To 18 Wheeler: American Pro Trucker αναπτύχθηκε από τη Sega AM2 και κυκλοφόρησε από τη Sega αρχικά το 2000 στα arcades και αργότερα το 2001 στο Dreamcast και το 2002 για PlayStation 2 και GameCube.

Circuit Breakers

Το Circuit Breakers είναι ένα racing game το οποίο ακολουθεί τα χνάρια άλλων τίτλων όπως το Micro Machines. Ουσιαστικά, πρόκειται για κλώνο της σειράς Micro Machines για να λέμε την αλήθεια, με τη διαφορά ότι οδηγείτε σε βάλτους, ζούγκλες, χιόνι και άλλα περιβάλλοντα αντί για κουζίνες, τραπέζια και πλακάκια. 

Το κυριότερο θέμα που είχε ο τίτλος ήταν ο «ιδιαίτερος» χειρισμός του οχήματος. Ακόμα και με το analog stick, είναι κάπως περίεργος. Η κάμερα οφείλεται όμως γι’αυτό καθώς δεν είναι fixed με αποτέλεσμα να χάνετε κάπου τη μπάλα. Κοινό και κριτικοί έθαψαν το τίτλο γι’αυτό το πράγμα και χάθηκε μέσα στο χαμό των κυκλοφοριών που είχε το PlayStation εκείνη τη περίοδο.

Για να μάθετε να παίζετε σωστά χρειάζεται ενασχόληση. Ο συγκεκριμένος τίτλος είναι δύσκολος. Δύσκολο δε σημαίνει κακό. Δύσκολο σημαίνει ότι απευθύνεται σε hardcore gamers, όχι σε casual. Με αυτή τη λογική το Dark Souls που είναι δύσκολο θεωρείται απαράδεκτο videogame. Σωστά; Και βέβαια όχι. Και ενώ όλοι το έθαβαν χωρίς καν να ασχοληθούν με τα πολύ καλά γραφικά και το soundtrack (πολύ comple για την PS1 era) που διέθετε ο τίτλος, χάσανε το κυριότερο. Το multiplayer! Είναι από τα πιο διασκεδαστικά games που έχω παίξει και αν συνδέσετε multitap τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο κωμικά! Το gameplay έχει μια πολύ απλή λογική. Ανά γύρο, αυτός που μένει στο κάτω μέρος της οθόνης χάνει. Όποιος παραμείνει στη πρώτη θέση κερδίζει. Είναι σαν deathmatch ανά γύρους και όποιος μαζέψει τους περισσότερους πόντους κερδίζει. Υπάρχουν διάφορα όπλα και power-ups που κάνουν αυτή τη μονομαχία άκρως ενδιαφέρουσα. 

Με πάνω από 30 πίστες (με μερικές bonus αν είχατε προμηθευτεί το Official PlayStation Magazine demo disc), το Circuit Breakers είναι ότι πρέπει για multiplayer. Σαν single player δε λέει πολλά πράγματα, το παραδέχομαι, αλλά στο multi σπέρνει διχόνοιες στη παρέα σας! Και αυτή είναι η ουσία!

To Circuit Breakers αναπτύχθηκε από τη Supersonic Software και κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1998 από τη Mindscape, Inc. αποκλειστικά για το PlayStation. Ήταν ο πρώτος επίσημος τίτλος που διέθετε expansion μέσω demo discs που κυκλοφορούσαν μαζί με το Official PlayStation Magazine.

San Fransisco Rush 2049

Οι φίλοι των arcade racing games σίγουρα γνωρίζουν τα San Fransisco Rush games. Για όσους δεν τα γνωρίζουν, πρόκειται για μια σειρά racing games που το χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι τα επικίνδυνα ακροβατικά και όχι το racing αλά Gran Turismo. Εδώ η αληθοφάνεια και ο ρεαλισμός δεν έχουν θέση. Εδώ πρωταγωνιστούν τα εντυπωσιακά και εξωπραγματικά άλματα, οι τούμπες και οι απίστευτες συγκρούσεις. Τα πρώτα games της σειράς είχαν αρκετή επιτυχία, τόση που πιθανόν να ανάγκασαν τη Midway να κυκλοφορήσει το τρίτο!

 Το San Francisco Rush 2049 μπορώ να το χαρακτηρίσω με ευκολία ως το καλύτερο της σειράς.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα racing games της εποχής, το συγκεκριμένο έχει και πλοκή. Το σωτήριο έτος 2049, ένα δεύτερο κυνήγι χρυσού “χτυπάει” τη California, μετατρέποντας το ιστορικό San Francisco σε ένα παράδεισο υψηλής τεχνολογίας. Όλα τα νέα ορυχεία που δημιουργούνται, έχουν σαν αποτέλεσμα να γεμίσει παντού, ακόμη και υπογείως η πόλη με εκατοντάδες τούνελ και ασυνήθιστα περάσματα, κάτι που σημαίνει άφθονα shortcuts για τους θαραλλέους και crazy οδηγούς στις 19 πίστες που διαθέτει ο τίτλος. Τρομερή πλοκή, ε; 

Αν οι διαδρομές με τέρμα τα γκάζια δεν είναι του γούστου σας, μπορείτε επίσης να ψάξετε για κρυμμένα coins που βρίσκονται διασκορπισμένα σε όλο το μήκος και το πλάτος των διαδρομών, να επιδείξετε τις ακροβατικές σας ικανότητες στο Stunt mode, ή να γαζώσετε τους αντιπάλους σας στο Battlematch στο οποίο μπορούν να συμμετάσχουν έως και 4 παίκτες.

Τα εκπληκτικά γραφικά του τίτλου είναι λεπτομερή και εύκολα μπορούν να συναγωνιστούν τα αντίστοιχα της arcade έκδοσης ενώ ταυτόχρονα προσφέρουν μια ασυνήθιστα αποτελεσματική ψευδαίσθηση ταχύτητας. Ενώ βλέπετε στο καντράν ότι έχετε πιάσει τα 180, η αίσθηση που έχετε σας διαβεβαιώνει ότι τρέχετε μάλλον με +100 παραπάνω! Βέβαια, αυτό μάλλον συμβαίνει επειδή δεν υπάρχει pop-up και τα 60 fps είναι σταθερά αλλά το κακό είναι ότι υπάρχουν πολλές ανήκουστες μοντέρνες διαφημίσεις οι οποίες μειώνουν κατά κάποιο τρόπο τη φουτουριστική ατμόσφαιρα που διαθέτει ο τίτλος.

Τα 13 αυτοκίνητα μπορούν να τροποποιηθούν εξαιρετικά εύκολα, ενώ ο χειρισμός που ορίζεται από εσάς είναι εξίσου ευέλικτος. Αναλογική οδήγηση και ένα ευαίσθητο σύστημα φρένου δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να αποτελέσει το Rush μια πρόκληση, ωστόσο αυτά τα θηριώδη οχήματα μπορούν σύντομα να “δαμαστούν”. Μιλάμε για το μέλλον, οπότε έχουμε να κάνουμε με hyper-techno soundtrack αλλά όπως και οι μηχανές που μουγκρίζουν και οι εκρήξεις των αυτοκινήτων είναι όλα έντονα αλλά όχι τόσο θεαματικά.

Η σειρά Rush με το 2049 επέστρεψε στα γνώριμα εδάφη αρκετά ισχυροποιημένο. Όπως συμβαίνει και στο πραγματικό San Francisco, έχετε άφθονα πράγματα να κάνετε, άφθονα καταπληκτικά πράγματα να δείτε και πολλούς περίεργους και σκληρούς μανιακούς στο δρόμο που θα συναντήσετε! Κάντε χώρο στο γκαράζ της κονσόλας σας για ένα γρήγορο arcade racing game και στη συνέχεια πάρτε το για μια βόλτα!

Το San Francisco Rush 2049 αναπτύχθηκε από την Atari Games και κυκλοφόρησε από τη Midway Games το 1999 για Arcade, Nintendo 64, Game Boy Color και Dreamcast.

Ridge Racer

 Ridge Racer για το PSP.

Μπαίνω απευθείας στο ψητό: εξαιρετικά ανεπτυγμένος τεχνικός τομέας με δώδεκα από τις χαρακτηριστικότερες πίστες της σειράς, κάτι σαν «best of», με ρεαλιστικούς χρωματισμούς, έμφαση στις διαβαθμίσεις του ηλιακού φωτός ανάλογα με τη χρονική στιγμή της ημέρας και τις επιπτώσεις που έχουν αυτές στην απεικόνιση του περιβάλλοντος. Παύση, loading. Και πάμε πάλι.

Το frame rate διατηρείται στα 60 fps, τα διάφορα οπτικά εφέ κάνουν συνεχώς την εμφάνισή τους, το περιβάλλον έχει πολλές λεπτομέρειες και τα αυτοκίνητα είναι καλοσχεδιασμένα και έχουν και αντανακλάσεις. Μικρό loading και συνεχίζω.

Ο ηχητικός τομέας ακολουθεί υψηλά standards με soundtrack που μένει πιστό στο ύφος της σειράς, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να ακούγεται σύγχρονο, και ηχητικά εφέ που χαρακτηρίζονται από ποιότητα. Για να απολαύσετε το μεγαλείο του ήχου, παίξτε το τίτλο με ακουστικά.

Ωστόσο, το Ridge Racer δεν είναι μόνο μια εξαιρετική οπτικοακουστική εμπειρία.  Το drifting, η τεχνική που είναι συνώνυμη με τη σειρά Ridge Racer, έφτασε στο απόγειό της εδώ, στο handheld της Sony. Αφήνοντας το γκάζι ενώ μπαίνετε επιθετικά στη κάθε στροφή, θα διαπιστώσετε ότι πλέον το ποσοστό ελέγχου «συμμαζέματος» του πίσω μέρους του αυτοκινήτου είναι αρκετά μεγαλύτερο αφού οι ενέργειές σας καθορίζουν πλήρως το αν θα βρεθείτε να στριφογυρνάτε για ώρα ή αν θα ξεχυθείτε εντυπωσιακά στη πρώτη θέση. Ακόμα, η αξία του drifting έχει επιπλέον σκοπό, το nitro boosting. Έχετε στη διάθεση σας 3 μπάρες nitro για να γεμίσετε οι οποίες, εφόσον γεμίσουν με τα drift-ιλίκια σας, σας δίνουν λίγη επιπλέον ώθηση η οποία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Το World Tour, ο πυρήνας του single player mode, είναι μια εκτεταμένη σειρά αγώνων που χωρίζεται σε τέσσερις υποκατηγορίες, οι τρεις πρώτες εκ των οποίων χαρακτηρίζονται από σχετικά χαμηλό βαθμό δυσκολίας σε σχέση με τα δεδομένα της σειράς, όχι όμως και η 4η. Συνολικά θα τρέξετε σε 46 events, 2-6 αγώνων έκαστο, πράγμα καλό για τη διάρκεια του τίτλου. Να αναφέρω ότι υπάρχει και multiplayer mode μέσω wireless για 8 players παρακαλώ.

Φτάνοντας στη γραμμή τερματισμού αυτής της παρουσίασης καταλήγω στο εξής: το Ridge Racer αποτελεί τη καλύτερη εκδοχή της σειράς μέχρι τότε. Όμορφα γραφικά, ήχος και έντονο και διασκεδαστικό arcade gameplay. Τα νέα στοιχεία δένουν αρμονικά με τα παλιά και τα arcade racing games του PSP έχουν άλλο ένα gem στο κασέ τους. Αν έχετε PSP, πρέπει να το έχετε ήδη στη συλλογή σας.

To Ridge Racer αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από τη Namco στις 1/9/2005 για το PlayStation Portable.

Burnout 3: Takedown

Το Burnout 3 δεν τρέφει αυταπάτες για ρεαλισμό και αμέτρητο βάθος. Γνωρίζει καλά τι μπορεί να προσφέρει κι αυτό ακριβώς κάνει. Άλλωστε, η σειρά χαρακτηρίζεται από το ξεκίνημά της όταν η Criterion Games με το πρώτο Burnout πρόσφερε εντυπωσιακές ταχύτητες και εθιστικό gameplay. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, το Burnout 3 αποφεύγει πολυπλοκότητες και επικεντρώνεται σε βασικότερους και πιο επιτακτικούς στόχους. Τα πάντα, τα γραφικά, o ήχος, o έλεγχος, η ταχύτητα, τα πολλά game modes, όλα έχουν κοινό παρανομαστή το άριστο gameplay.

Το παιχνίδι δε προσπαθεί να δώσει απελπισμένα κάποιο σενάριο σε ένα είδος που δεν το χρειάζεται και δηλώνει ανοιχτά ότι είναι ένα arcade racing. Το μόνο που θέλετε να κάνετε με το που πιάσετε το DualShock 2 στα χέρια σας είναι να τρέχετε με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και να προκαλείτε χάος στο πέρασμά σας! Η δομή που ακολουθεί το παιχνίδι είναι απλή και κλασσική μιας και τοποθετεί τον παίκτη σε μια σειρά αγώνων στους οποίους πρέπει να αποδώσει τα μέγιστα. Στο βασικό τμήμα του παιχνιδιού, το World Tour, θα πρέπει να ταξιδέψετε ανά τον κόσμο συμμετέχοντας σε διάφορα events με στόχο το χρυσό μετάλλιο. Με την επιτυχία ξεκλειδώνονται αυτοκίνητα, πίστες και events. (Θυμίζει λίγο NFS και λογικό είναι αφού η ΕΑ ακολουθεί τη γνωστή επιτυχημένη συνταγή)

Το πρώτο πράγμα που θα σας εντυπωσιάσει στο παιχνίδι είναι η αίσθηση της ταχύτητας που γίνεται αντιληπτή σχεδόν αμέσως. Η δουλειά που έχει γίνει στο τεχνικό τομέα είναι εξαιρετική! Τα πάντα κινούνται σε απίστευτες ταχύτητες και το frame rate παραμένει κλειδωμένο στα 60 fps, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και χωρίς να έχουν γίνει θυσίες στα γραφικά. Τα μοντέλα των αυτοκινήτων μπορεί να έχουν λίγα πολύγωνα και οι λεπτομέρειες στο βάθος της πίστας να είναι ελάχιστες αλλά δε θα σας πειράξει γιατί δε θα προλαβαίνετε να παρατηρείτε αυτά τα ελαττώματα. Η Criterion έχει κινηθεί έξυπνα και έχει καλύψει με διάφορους τρόπους κάποιες από τις αδυναμίες της μηχανής της. Ναι μεν τα textures στα αυτοκίνητα είναι απλοϊκά αλλά είναι ντυμένα με real-time αντανακλάσεις που ξεγελούν και τον πιο δύσπιστο. Επιπλέον, το damage model είναι πολύ ρεαλιστικό και εμπλουτισμένο με κάθε είδους particle effects. Γενικά τα γραφικά θα σας εντυπωσιάσουν και το παιχνίδι φαίνεται εξαρχής πολύ όμορφο.

Τα stages έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο που ευνοούν όπως είναι λογικό τη χρήση του Burnout αλλά σύντομα θα καταλάβετε ότι πάνω απ'όλα μετράει η σωστή και έξυπνη χρήση του. Σε αυτό συμβάλλει και το ΑΙ των αντιπάλων που κινούνται επιθετικά στη πίστα, εκδικούνται με τη πρώτη ευκαιρία το κακό που τους κάνατε προηγουμένως και δε διστάζουν να σας πετάξουν και εκτός δρόμου για να διατηρήσουν τη πρωτιά. Αυτή η επιθετικότητα του ΑΙ βοηθά τον τίτλο να ξεχωρίσει από άλλους παρόμοιους και μετατρέπει τον κάθε αγώνα σε "it's personal" υπόθεση.

Το Crash Mode που είχε κάνει το ντεμπούτο του στο προηγούμενο παιχνίδι επέστρεψε βελτιωμένο. Με αυξημένες δυνατότητες multiplayer και με το νέο χαρακτηριστικό του παιχνιδιού, το aftertouch, που σας επιτρέπει με το πάτημα του R1 να ελέγξετε το όχημά σας σε slow-motion (αλά Matrix) και να κάνετε ακόμα περισσότερα και εντυπωσιακά τρακαρίσματα η σειρά καταφέρνει και πετυχαίνει το στόχο της, τη διασκέδαση. Επίσης στο Crash Mode μετά από έναν συγκεκριμένο αριθμό συγκρούσεων σας δίνεται η δυνατότητα να ανατινάξετε το αυτοκίνητό σας προκαλώντας ακόμα περισσότερο χάος! Να σημειωθεί ότι το aftertouch ισχύει και για τους κανονικούς αγώνες, στοιχείο που μπορεί να ανατρέψει την έκβαση του αγώνα.

Τα υπόλοιπα τεχνικά μέρη του παιχνιδιού είναι σε υψηλά επίπεδα όπως μας έχει συνηθίσει η ΕΑ άλλωστε. Υπάρχει υποστήριξη για Pro Logic II (αν παίζετε με ηχοσύστημα θα ξετρελαθείτε), 44 τραγούδια που η αλήθεια είναι πως ταιριάζουν πιο πολύ σε τίτλο skate, online δυνατότητες που δεν τις είδαμε ποτέ στην Ελλάδα και γύρω στα 70+ αυτοκίνητα.

Ουσιαστικά, μιλάμε για το απόλυτο racing παιχνίδι και για ένα από τα πιο γρήγορα "ραλάκια" στην ιστορία των videogames! 

First posted in Gameworld.gr on 20/10/2014

To Burnout 3: Takedown αναπτύχθηκε από την Criterion Games
και κυκλοφόρησε από την Electronic Arts
στις 10 Σεπτεμβρίου 2004 για PlayStation 2 και Xbox.