Heart of Darkness

Υπήρχε μια περίοδος όπου τα side-scrolling action-adventure games ήταν το κυρίαρχο είδος στα videogames. Τα Another World και Flashback ήταν παραδείγματα προς μίμηση καθώς θεωρούνται τα καλύτερα στο είδος τους. Ναι μεν είναι platformers αλλά έχουν κινηματογραφικότητα που τα έκανε πιο «ώριμα» σε σχέση με άλλα games του είδους. Το Heart of Darkness με ταξίδεψε πίσω στο χρόνο καθώς θυμίζει έντονα το στυλ που έχουν οι πρόγονοί του. Είναι μικρό σε διάρκεια και ώρες ώρες κουραστικό αλλά έχει αρκετό ενδιαφέρον. Για πάμε να το δούμε με μια πιο retro ματιά.

Το Heart of Darkness βασίζεται σε ένα mix από action-oriented puzzles και puzzle-oriented action. Με άλλα λόγια μπορεί να συγκριθεί αποκλειστικά και μόνο με τα games που ανέφερα παραπάνω. Ο τίτλος αποτελείται από μια σειρά στατικών εικόνων όπου σε κάθε μια πρέπει να λύσετε ένα απλό puzzle ή ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου το οποίο αποτελείται από παραπάνω screens. Τα puzzles συνήθως είναι απλά, π.χ πηδάτε πάνω στη ράχη ενός τέρατος που σκαρφαλώνει για να καταφέρετε να βρείτε ένα τρόπο να ανοίξετε μια πόρτα σε μια προηγούμενη screen ενώ ταυτόχρονα εξοντώνετε εχθρούς. Εύκολο δεν ακούγεται; 

Όπως ανέφερα και στο πρόλογο, ο τίτλος είναι εκνευριστικός. Και το Another World είναι δύσκολο και εκνευριστικό αλλά εδώ με ενόχλησε το γεγονός ότι κολλάς σ’ένα σημείο για ώρα με τα trial & error και αφού καταφέρεις και το περάσεις, χάνεις στην επόμενη screen. Και το θέμα είναι ότι δε με πειράζει αυτό, αλλά να ξαναπεράσω πάλι το σημείο που ασχολήθηκα τόση ώρα –το οποίο ήμουν τυχερός και το πέρασα- με έφτασε στα όρια της τρέλας. Αν δεν έχετε υπομονή, αφήστε το. Γίνομαι γραφικό robot-άκι αλλά αλήθεια, είτε θα το λατρέψετε, είτε θα το μισήσετε.

Αυτό που με εντυπωσίασε όμως ήταν τα περιβάλλοντα του τίτλου. Θυμίζει έντονα ταινίες thriller που πρωταγωνιστούν παιδάκια τα οποία αντιμετωπίζουν τέρατα. Έχετε το ρόλο του Andy, ο οποίος έχασε το σκύλο του κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης. Ο σκύλος για κακή του τύχη τηλεμεταφέρθηκε σε ένα άλλο κόσμο όπου κυριαρχεί το σκότος και οι σκιές. Ο Andy, με τη χρήση ενός περίεργου κράνους που έχει φτιάξει, του παιδικού του πιστολιού που εξαπολύει κεραυνούς και τη χρήση ενός αεροπλάνου (!) θα ξεκινήσει την διάσωση του τριχωτού του φίλου. Εντάξει, η ιστορία δεν είναι τρομερή αλλά το art design είναι φανταστικό. Τα περισσότερα τέρατα που αντιμετωπίζετε θυμίζουν σκιές και είναι κατάμαυρα -ξεχωρίζουν όμως τα πράσινα γυαλιστερά τους μάτια. Άλλοι εχθροί είναι κανονικές σκιές όπου πρέπει να καταστρέψετε τα αντικείμενα που τις δημιουργούν για να τις εξοντώσετε. Έξυπνο game design το οποίο κάνει τη πρόοδο σας σταδιακά προκλητική.

Τα γραφικά είναι πάρα πολύ ωραία αν και θα μπορούσαν με λίγη καλύτερη ανάλυση να γίνουν εξαιρετικά. Τα animations και κάποιες λεπτομέρειες στο background είναι απίστευτα και δένουν αρκετά με την ατμόσφαιρα που επικρατεί στον αφιλόξενο και εχθρικό κόσμο που κινείται ο Andy. O ήχος είναι προσεγμένος με τις φωνές των τεράτων και του πρωταγωνιστή μας να ταιριάζουν με το σύνολο και, που και που, η δραματική μουσική που ακούγεται, είναι δώρο από τη London Philharmonic Symphony.

Αν αφαιρέσετε τη δυσκολία του τίτλου, μένει άλλο ένα μειονέκτημα, το τέλος. Δε θυμίζει ή, καλύτερα, δεν αφήνει την αίσθηση του τέλους. Απλά εκεί που παίζετε, ξαφνικά τελειώνει. Τα cinematics είναι πολύ καλά (για την εποχή τους) και το τελικό cinematic είναι μεγάλο αλλά σας αφήνει με μια απογοήτευση. Αλλά αν έχετε υπομονή, έχει μια έκπληξη μετά τα credits, όπως μας κάνει η Marvel στις ταινίες της (και τελευταία και κάποια videogames).

To Heart of Darkness δεν είναι κακό. Είναι μικρό σε διάρκεια και ολίγον τι σπαστικό αλλά θα σας διασκεδάσει. Όσοι έχετε παίξει τα Flashback και Another World θα νιώσετε σαν στο σπίτι σας αλλά οι υπόλοιποι απλά θα το κρίνετε μέσα σε μερικά λεπτά ενασχόλησης. Εμένα πάντως (και στο κάτω κάτω, blog μου είναι, ότι θέλω λέω) μου άρεσε και με κράτησε μέχρι το απογοητευτικό μεν τέλος. 

Και ο Omni ξέρει τι λέει και τι προτείνει. 

Να τον ακούτε τον Omni.

To Heart of Darkness αναπτύχθηκε από την Amazing Studio και κυκλοφόρησε από την Ocean Software για PlayStation και PC τον Ιούλιο του 1998.

Skullmonkeys

Ένα παράξενο, πλην εντυπωσιακό platformer, φτιαγμένο από 3D πλαστελίνη! WTF?!

Ο σατανικός Klogg κατάφερε να επιστρέψει στον πλανήτη Idznak, όπου κατοικούν τα άγρια πλάσματα Skullmonkeys, και κατάφερε να τα πείσει να κηρύξουν πόλεμο στον Neverhood, τον πλανήτη του ήρωά μας. Ο Jerry-o, το μοναδικό καλό Skullmonkey, στην προσπάθεια του να αποτρέψει την καταστροφή, καλεί γρήγορα τον Kleymen, τον πρωταγωνιστή μας, για να σώσει την κατάσταση.

Η εισαγωγή του παιχνιδιού είναι πολύ πρωτότυπη. Η όλη τεχνική του animation δεν βασίζεται σε σύγχρονες τεχνικές rendering, αλλά σε μια παλιότερη μέθοδο η οποία σχετίζεται με την πλαστελίνη. Το αποτέλεσμα; Θαυμάσιο. Εντάξει, δεν είναι δυνατό να αρέσει σε όλους, όμως σίγουρα αποδίδει μια πρωτότυπη αίσθηση ρεαλισμού, καθώς όλα είναι δουλεμένα -ή μάλλον πλασμένα- στο χέρι. Αυτό που μου άρεσε είναι ότι και οι χαρακτήρες παίρνουν ζωή κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Συνεπώς, το animation είναι πολύ καλό, σχεδόν άψογο.

Σε κάθε level σκοπός σας είναι να εξοντώσετε όλα τα Skullmonkeys που σας εμποδίζουν. Τα Skullmonkeys είναι πιθηκοειδή πλάσματα με κρανία αντί για κεφάλια (και μετά θεωρείται περίεργο εμένα, ένα robot που γράφει για retro games). Μερικά είναι εύκολο να αντιμετωπιστούν και δεν θα σας γίνουν μεγάλος μπελάς, ενώ άλλα κουβαλάνε διάφορα αντικείμενα ή και ασπίδες που τα κάνουν άτρωτα για μερικά δευτερόλεπτα.

Όσον αφορά τη διάρκεια του τίτλου, στο Skullmonkeys υπάρχουν 100 επίπεδα διαρκούς δράσης με 2D προοπτική. Τα backgrounds είναι εντυπωσιακά, παρουσιάζοντας μεγάλη ποικιλία σε θέματα και καταφέρνουν να αποδώσουν με μεγάλη άνεση το κλίμα που αρμόζει στο τίτλο. Μόλις εξοικειωθείτε με όλα τα παράξενα στοιχεία του gameplay, όπως τα αλλόκοτα όπλα με τις περίεργες ονομασίες (π.χ.Phart Head) δεν θα συναντήσετε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα.

Όμως, όπως όλα τα videogames άλλωστε, έτσι και το Skullmonkeys έχει τα αρνητικά σημεία του. To πιο σημαντικό είναι το χαμηλό επίπεδο δυσκολίας. Μόνο αν δεν έχετε καλά αντανακλαστικά χάνετε. Όταν συνηθίσετε το χειρισμό και μάθετε ορισμένες στρατηγικές, είναι απλώς θέμα χρόνου να το ολοκληρώσετε.

Ύστερα από μερικές ώρες, θα συνειδητοποιήσετε ότι έχετε περάσει με άνεση 20 levels! Όπως φαίνεται, οι developers υπολόγισαν τη συγκεκριμένη ευκολία, γι' αυτό και μεγάλωσαν τη διάρκειά του.

Παρ' όλα αυτά, το Skullmonkeys παραμένει ένα από τα λίγα εξαίσια platformers -μαζί με το Abe's Odyssey- που έχουν κυκλοφορήσει για το Playstation. Αν δεν το αγοράσετε, τουλάχιστον σιγουρευτείτε ότι του έχετε αφιερώσει ένα δεκάωρο κατ' ελάχιστο. Πιστέψτε με, αξίζει.

To Skullmonkeys είναι το sequel του adventure game, The Neverhood. O τίτλος αναπτύχθηκε από την The Neverhood Inc και κυκλοφόρησε στις 20/2/1998 από την Electronic Arts για το PlayStation.

Another World

Τα old school platform games ήταν συνήθως βασισμένα στο jump & run, μέχρι που κυκλοφόρησε το Prince of Persia και πρόσθεσε τη σκέψη και το σχεδιασμό για τη πρόοδο σας στο παιχνίδι. Έτσι, με αφορμή αυτού του γεγονότος, άρχισε να ανθίζει ένα sub-genre του είδους που συνήθως είναι εκνευριστικά δύσκολο αλλά ταυτόχρονα και πρωτότυπο. Ουσιαστικά ανταμείβει τη προσπάθεια κάθε gamer. Τι είναι αυτό; Τα cinematic platformers.

Αν και αυτό το είδος γεννήθηκε από τον πρίγκηπα, κάθε φορά που ακούω τον όρο αυτό, αμέσως στο μυαλό μου έρχεται η εικόνα του Another World.

Κανένα game εκείνης της εποχής δε μπορούσε να συνδυάσει το gripping, και τη τρομερή πλοκή με το πολύ εθιστικό action-based gameplay.

Η μαγεία που διαθέτει ο τίτλος όμως, ακόμη και σήμερα, κρύβεται αλλού. 

Αν προσπαθήσετε να εξηγήσετε την ιστορία και το gameplay του τίτλου σε κάποιον που δε γνωρίζει καν την ύπαρξή του, αυτό το άτομο θα δυσκολευτεί να χωνέψει ότι όλα αυτά δένουν τόσο καλά, γιατί στη τελική, ο τίτλος είναι ένα platformer.

Πώς να περιγράψει κανείς μια ιστορία η οποία αφορά μια περίεργη φυλή εξωγήινων, έχει διάφορες ανατροπές και στιγμές που αναδεικνύονται συναισθήματα που αφορούν φιλία και συγκίνηση; Και όλα αυτά χωρίς το παραμικρό διάλογο; Ούτε καν text! Πώς μπορεί να είναι συγκινητικό και με πλοκή αυτό το videogame; Κι όμως.

Το Another World είναι διάσημο για το ποικίλο gameplay που διαθέτει. Ειδικά για την εποχή του, είχε το πιο πλούσιο gameplay από όλα τα platform games της εποχής. Η δημιουργικότητα που πλαισιώνει το τίτλο είναι πραγματικά το κάτι άλλο με original, απαιτητικό σύστημα μάχης, διάφορα puzzles, χρονικά περιθώρια κτλ. Κι όλα αυτά πραγματοποιούνται με τη χρήση των πλήκτρων κατεύθυνσης και 2 επιπλέον κουμπιών!

Ο Eric Chahi είναι ένας τρομερός video game designer. Είναι πραγματικά απίστευτο ότι μόνο ένας άνθρωπος κρύβεται σχεδόν πίσω από αυτό το εκπληκτικό αριστούργημα. Το όραμα του Chahi, η φαντασία του και το ταλέντο του είναι πραγματικά αυτά που κρύβονται πίσω από το Another World.

Είναι ολίγον τι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι το 1991 -πάνω που ξεκίνησε η νέα VGA technique- το Another World μας ταξίδεψε στο μέλλον με τα ωραία γραφικά και τα απίστευτα backgrounds με τα μοναδικά τοπία και χρώματα. Τι να πρωτοπώ και για τα full-screen cut scenes; Απίστευτα! Ακόμη και σήμερα, πιάνω τον εαυτό μου να νοσταλγεί το πρώτο level, μόνο και μόνο για να δω το πρωταγωνιστή μας, Lester, να έρχεται αντιμέτωπος με έναν τεράστιο εξωγήινο αρκούδο!

Το αρνητικό όμως που έχει ο τίτλος είναι ότι δεν συνιστάται σε gamers που δεν αντέχουν καμία μορφή trial-and-error. Αυτοί θα εκνευριστούν αμέσως καθώς το Another World είναι γεμάτο με τέτοια. Ειδικά σ'ένα σημείο όπου ο Lester πρέπει να περάσει από ολόκληρο αποχετευτικό σύστημα (όχι του Βυζαντίου που έλεγε και ο Κατακουζινός), αν χάσετε, πρέπει να ξεκινήσετε το σημείο πάλι από την αρχή! (εκτός εάν είστε τυχεροί και τα καταφέρετε με τη πρώτη- δε παίζει με τίποτα) Αλλά έτσι είναι και η ίδια η ζωή. Αν δε κάνεις λάθος, πώς θα μάθεις το σωστό; Άρα, αν είστε ανυπόμονος gamer, διαλέξτε κάτι άλλο.

Γενικά το Another World είναι ένα μοναδικό φαινόμενο. Μια μινιμαλιστική ιδέα ενός δημιουργού η οποία ήταν ένα πραγματικό επίτευγμα στο τομέα του gameplay αλλά και με κινηματογραφικότητα που άνοιξε νέους ορίζοντες στο είδος. Σήμερα, καθώς κοιτάζω πίσω στο χρόνο το Another World, απορώ πως συνέλαβε την ιδέα ο δημιουργός. Εξωπραγματικό!

To Another World αναπτύχθηκε από τον Éric Chahi και κυκλοφόρησε το 1991 από την Delphine Software για Amiga, Atari ST, Apple IIGS και DOS. 

First posted in Gameworld.gr on  9/4/2016